Manga

Sword Art Online


 

Prologue

 

ปราสาทขนาดมหึมาที่สร้างมากจากหินและเหล็ก กำลังลอยบนท้องฟ้าที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา

 

มันคือทั้งหมดของโลกใบนี้

 

ผลลัพธ์ของการสำรวจจากกลุ่มยอดฝีมือกลุ่มหนึ่ง ด้วยขนาดของฐานที่กว้างถึง 10 กิโลเมตร ก็เพียงพอที่จะจุคนทั้งเขต เซตากายะ ได้เลย นี่ยังไม่นับด้านบนอีก100ชั้น  การจิตนาการถึงขนาดที่แท้จริงของมัน นับว่าแทบเป็นไปไม่ได้

 

อาณาจักรขนาดใหญ่ถูกเชื่อมต่อกัน ภายในเต็มไปด้วยเมืองและหมู่บ้านอีกนับไม่ถ้วน นี่ยังไม่รวมถึง ป่า ทะเลสาบ และที่ราบลุ่ม อีกมากมาย

 

ชั้นต่อชั้น เชื่อมกันด้วยบันได ลึกลงไปใน ดันเจี้ยนที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์จำนวนมาก ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผ่านขึ้นไปยังอีกขั้น  แต่ถึงอย่างนั้น หากว่ามีผู้ใดสามารถ ผ่าน Teleport Gates ไปยังเมืองด้านบนได้ คนทุกคนที่อยู่ตามเมืองต่างๆด้านล่าง ก็จะสามารถเดินทางเข้าออกชั้นบนได้อย่างอิสระ

 

ด้วยเงื่อนไขเหล่านี้ ตลอด2ปีที่ผ่านมา ปัจจุบันเราสามารถผ่านมาถึงชั้นที่74 และทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปอย่างราบรื่น

 

ปราสาทลอยฟ้าขนาดมหึมานี้ มีชื่อเรียกว่า "Aincrad" สนามต่อสู้ด้วยดาบที่บรรจุผู้คนเอาไว้ถึง 6,000 คน หรืออีกชื่อหนึ่งคือ.....

 

"Sword Art Online"

Sword Art Online ch.1

 

 

ดาบสีเทาฟันลงมาบนไหล่ผม!

 

 

 

 

 

เส้นแถบที่มุมซ้ายบน ของขอบเขตระยะสายตา ลดลงมาเล็กน้อย ขณะเดียวกับอาการเสียวแป๊บเกิดที่หัวใจผม

 

 

เส้นสีน้ำเงินนั้น เราเรียกมันว่า แถบ HP คือแถบที่แสดงสถานะของพลังชีวิต และตอนนี้มันเหลือไม่ถึง 80% แล้ว

 

 

 

 

 

ไม่สิ! อารมณ์ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนี้ มันน่าจะเป็น.....  เฮ้ย! ตอนนี้ชีวิตผมเหลือแค่20% และผมกำลังจะตาย T T

 

 

 

 

 

วินาทีนี้ต้องถอยอย่างด่วน! ก่อนที่มันจะโจมตีมาอีกระลอก

 

 

 

 

 

"ฮา........" ผมหายใจเข้าออกอย่างแรง ต่อให้ในโลกนี้ ผมไม่จำเป็นต้องใช้ออกซิเจน แต่ร่างกายที่นอนอยู่อีกโลก คงกำลังหายใจเข้าออกแบบถี่หยิบอยู่เป็นแน่ ตอนนี้มือของผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ และหัวใจแทบจะทะลุออกจากอก

 

 

 

 

 

แน่นอน

 

 

 

 

 

ถึงแม้ทุกอย่างขณะนี้ มันคือภาพ3D เสมือนจริง แต่แถบที่ลดลงนั้นมันเป็นอะไรที่ส่งผลกับผมมากกว่าแถบตัวเลขปรกติ

 

 

และความจริงที่ยิ่งกว่าจริง ตอนนี้ผมกำลังดิ้นรนต่อสู้แบบสุดชีวิต

 

 

 

 

 

คุณคิดว่านี้มันยุติธรรมแล้วรึไง ที่ผมต้องมาสู้กับไอ้ตัวที่ เหมือนคน แต่หัวเป็นตุ๊กแก เกล็ดสีเขียวๆ สะท้อนแสง แล้วก็มีหาง ที่ร้ายที่สุด ผมเกือบถูกไอ้ก้อนโพลีกอนพวกนี้ฆ่าตั้งหลายครั้ง

 

 

 

 

 

ไม่เลย!

 

 

 

 

 

คุณรู้ป่าวว่า ไอ้ ริชาตแมน AI พวกนี้ มันศึกษาการเคลื่อนไหวของผม และปรับปรุงพัฒนาการตอบสนอง อยู่ตลอดทุกวินาที แต่ยังดีที่เมื่อฆ่ามันตาย ข้อมูลของผมจะไม่ถูกส่งต่อไปให้มอนสเตอร์แถวนี้

 

 

หรือจะพูดว่า ริชาตแมน ที่มีอยู่ในโลกนี้ มันเป็นเอกเทศต่อกันอย่างสิ้นเชิง

 

 

นั่นสิ?

 

 

พวกมันก็คงไม่เข้าใจที่ผมบ่นกับตัวเองอยู่ตอนนี้หรอก แต่เจ้า ริชาตแมน เลเวล 82 <ชื่อเรียก Lizardman Rod> ที่มันกำลังแยกเขี้ยวยาวๆของมันพร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อๆอยู่ด้านหลังผม

 

 

 

 

 

มันอยู่ตรงนี้จริงๆ ทุกอย่างในโลกนี้มันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องสมมุติหรือผมคิดไปเอง

 

 

 

 

 

ผมลองเปลี่ยนดาบมือเดียวมาถือด้วยมือขวา ยกขึ้นมาระดับลำตัว แล้วจ้องไปที่มัน

 

 

มันก็ย้ายโล่มาถือด้วยมือซ้าย พร้อมกับชักมีดสั้นออกมา

 

 

 

 

 

สายลมเย็นพัดโชยเข้ามาในดันเจี้ยน ปะทะกับคบเพลิง เปลวไฟกระเพื่อมเล็กน้อย แล้วเงาก็สั่นไหว  พื้นเปียกๆกับแสงไฟที่มันกระพริบๆ อารมณ์ประมาณเหมือนอยู่ในเทค

 

 

ขณะนั้น ในใจผมเริ่ม กรีดร้อง

 

 

 

 

 

เอาแล้วไง ไอ้ริชาตแมน มันเริ่มง้างดาบสั้นของมันขึ้น หันด้ามคมมาทางผม เกิดเป็นแสงสว่างสีส้ม  เฮ้ย!นี่มันสกิลดาบระดับสูงที่ชื่อ เป็นท่าที่อันตรายมาก ฟุ้งเข้าแทงในระยะ4เมตร ในเวลาเพียง 0.4 วินาที

 

 

 

 

 

แต่... นั่นก็เป็นสิ่งที่ผมได้คาดการณ์ไว้แล้ว

 

 

 

 

 

ผมแกล้งค่อยๆทิ้งระยะห่างจากมัน เพื่อให้มันใช้สกิลใส่ผม ซึ่งจะทำให้ผมเข้าประชิดตัวมันได้

 

 

Miss!  ดาบของมันพุ่งแหวกอากาศมาหยุดจ่ออยู่ห่างจากหน้าผมเพียงไม่กี่เซน จมูกผมยังได้กลิ่นไหม้ๆอยู่เลย

 

 

 

 

 

"ฮ่า"

 

 

ผมเปล่งเสียงร้องพร้อมฟันดาบออกไปตามแนวนอน ปรากฏเป็นเส้นตัดสีฟ้าลากผ่านช่องท้องที่ไร้การป้องกัน

 

 

แสงสีแดงแทนเลือดกำลังกระจายออก ประกอบกับเสียงกรีดร้อง

 

 

 

 

 

แต่ดาบของผมยังคงไม่หยุดแค่นั้น ด้วยระบบสนับสนุนการเคลื่อนไหวของโปรแกรม เกิดเป็นการฟันแบบต่อเนื่องและรวดเร็วชนิดที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้ตามปรกติ

 

 

 

 

 

นี่คือหัวใจหลักของการต่อสู้บนโลกนี้ "สกิลดาบ"

 

 

 

 

 

ดาบที่ฟันลงไปสลับ ซ้าย-ขวา สามทีติดๆ แล้วทะลวงไปที่อก ปั่นด้วยความแรงจนเป็นวงกลม

 

 

 

 

 

ก๊าก!

 

 

 

 

 

ไม่นานนักมันก็ตื่นจากสถานะติดสตัน(มึน ไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือใช้สกิลได้) ไม่รู้ว่าด้วยความโกรธหรือกลัวมันง้างดาบขึ้นมา

 

 

 

 

 

แต่การโจมตีต่อเนื่องของผมยังไม่จบ ดาบถูกเหวี่ยงจากทางด้านซ้ายผ่านไปถึงหัวใจ เกิดเป็นการโจมตีแบบ  critica

 

 

 

 

 

ประกายแสงสีฟ้าถูกวาดออกมา4ครั้งติดๆกัน มันคือสกิลคอมโบ4ครั้ง ที่ชื่อ เมื่อแสงหายไป ขีดเลือดเหนือหัวของริชาตแมนก็หมดลง

 

 

 

 

 

ร่างกายที่ใหญ่โตล้มลงไปพร้อมกับเสียงกระจกแตก และกระจายออกเป็นก้อนเหลี่ยมๆจำนวนนับไม่ถ้วน ก่อนที่จะหายไป

 

 

 

 

 

การตายในโลกนี้ มันช่างสั้นและหมดจดเสียจริงๆ หายไปแบบสมบูรณ์แบบ ชนิดไม่เหลือแม้แต่รอยนิ้วมือ

 

 

 

 

 

ผมได้รับค่าประสบการณ์ และ เก็บไอเทมที่ตกอยู่  จากนั้นก็เก็บดาบลงฝักที่อยู่กลางหลัง เสร็จแล้วจึงค่อยๆถอยหลังไปพิงกับผนังกำแพง

 

 

 

 

 

ผมสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆพร้อมกับหลับตา  ขณะนี้ร่างกายผมล้าไปหมดทั้งตัว คงสืบเนื่องมาจากการต่อสู่ที่ยาวนาน จากนั้นจึงสะบัดหัวแรงๆ2-3ครั้ง และลืมตาขึ้น เพื่อข่มความเจ็บปวด

 

 

 

 

 

นาฬิกาด้านล่างขวา บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่าย3แล้ว ผมควรจะต้องออกจากเขาวงกตนี้สักที เพื่อกลับถึงเมืองก่อนที่จะมืด

 

 

 

 

 

"ไปกันเลยมั้ย"

 

 

 

 

 

ที่นี่ไม่มีใครอยู่หรอก ผมแค่พูดออกมาเพื่อกระตุ้นตัวเอง

 

 

 

 

 

ผมเสร็จงานสำรวจสำหรับวันนี้แล้ว  และรอดพ้นจากเงื้อมมือความตายอีกครั้ง การต่อสู้ที่หนักหนายังคงรอผมอยู่ในวันพรุ่งนี้

 

 

ไม่มีการต่อสู้ไหนที่จะชนะได้100%ทุกครั้ง คุณต้องเตรียมตัวให้พร้อมเสมอ เพราะวันนั้นมันจะมาถึงแน่นอน วันที่โชคของคุณถูกใช้จนหมด

 

 

 

 

 

ปัญหาจึงอยู่ที่เกมส์นี้จะถูกเคลียร์ ก่อนที่วันนั้นจะมาถึง หรือไม่

 

 

 

 

 

ถ้าคุณรักชีวิต คุณก็แค่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน หรือในเมือง  เพื่อรอให้มีใครสักคน เคลียร์เกมส์  แต่ผมกับเอาตัวเข้าไปอยู่แนวหน้าด้วยตัวคนเดียวทุกๆวัน

 

 

ผมอาจจะเป็นแค่พวกเด็กติดเกมส์ ที่ต้องการจะอัพความสามารถ หรือไม่ก็คนอวดดีที่คิดว่าดาบของตนจะสามารถปลดปล่อยทุกคนได้

 

 

 

 

 

ผมเริ่มเดินออกไปตามทางเขาวงกต พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ในใจยังนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในอดีต

 

 

นี่ก็ผ่านมาได้2ปีแล้วสินะ

 

 

วันที่ทุกสิ่งสิ้นสุดลง และ เริ่มต้นขึ้นใหม่

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

คุยกันนิดหน่อย 

ครั้งแรกสำหรับการแปลนิยาย เดิมเป็นคนไม่ค่อยละเอียด ถ้ามีพิมพิ์ผิดหรือขาดตก ตรงไหน แจ้งได้เลย

เจอกันวันเสาร์ อาทิตย์  ไปสองงาน อาทิตไปโคโรโระ